Column Krabber - deel 10

23-04-2015 08:51

De 5e versnelling, links rijden en een duivenloos weekend.

Vanwege omstandigheden afgelopen weekend niet doorgebracht bij de duiven. Dat is vreemd. Het tweede weekend van het seizoen en dan vrijdagavond niet inkorven, geen contact met de duiven, niet meedoen aan de wedstrijd zelfs de teletekstpagina niet constant in beeld. Geen enkele wedstrijdspanning. Heel vreemd. Een dergelijk weekend weg vergt behoorlijk wat voorbereiding.

Woensdag een lijst gemaakt voor mijn vader ( de verzorger van dienst ) per hok welk voer, hoeveel voer. Per hok water en wat gaat er in het water op welke dag? Verder de bijzonderheden per hok beschreven.

Zijn mijn voer en water schema dan heel bijzonder? Nee eigenlijk niet. Ik had alleen besloten om de weduwnaars vast te laten. Mijn vader zou ze dan niet los hoeven te laten en hoeven te wachten op een weduwnaar die net op een dergelijk moment lekker lang gaat trainen. Ik had daarom besloten om minder voer te laten geven. Gewoon bak erin met de aangeven hoeveelheid en dan 20 minuten laten staan. Handje snoep en mineralenmengsel erachteraan en klaar. De jongen wilde ik graag elke voerbeurt compleet afgevoerd zien. Ze gaan toch niet naar buiten dus probleem met luisteren zouden er niet ontstaan. De duivinnen wilde ik heel licht gevoerd hebben. Constant trek maar niet verhongeren. Het hokje met de rest van de duiven was alleen maar voer in de bak en klaar. Op dat hok geen enkele druk.

Het waterschema was ook niet heel moeilijk. De weduwnaars iedere dag naturaline en de knoflooktenen in de bak laten liggen. Bij de jongen iedere dag het water afvullen met knoflookwater. Er staan twee lege 1,5 liter flessen met knoflookbolletjes erin, deze vul ik iedere ochtend en leeg ik dan iedere avond bij de jongen en in het mix hok. Ik doe dit nu enkele maanden en heb het idee dat iedere dag knoflook voor de duiven prettig is. Het stinken is alleen lastig voor mezelf. De duiven geven er niets om. Mijn vader hoefde niet te krabben, dat zou ik zelf zondag wel weer doen.


Zondag waren we weer thuis. Uiteraard even gekeken bij de duiven, maar moest er ook nog een verjaardag bezocht worden, hadden we onze zoons drie dagen niet gezien en die moesten gehaald worden. Al met al weer een drukke dag. Toen mijn vrouw en ik eindelijk lekker op de bank zaten kwamen we tot de conclusie dat we al maanden in de 5e versnelling leven en alleen op zondagavond even terug kunnen schakelen. Dat komt de duiven niet ten goede.


In Engeland veel miles gemaakt. Heerlijk zelf gereden. Autorijden is naast de postduiven een hobby, en in Engeland rijden hoort er dan bij. Links rijden gaat prima. Alleen als je op een rotonde afkomt of op een parkeerplaats rijdt is het lastiger. De automatismen van het kijken en rijden zijn precies andersom. Veel oefening helpt om die automatismen aan te scherpen. Bij de duiven is het eigenlijk niet anders. Altijd alles op dezelfde manier doen geeft de duiven rust en bekendheid en dat komt ze zeker ten goede. Ik merkte dat eens te meer toen ik de ramen wilde openschuiven. Een kleine hapering bij het raam leidde ertoe dat een tweetal doffers vlak boven mijn hoofd tegen het raam vlogen. Normaal open ik de ramen in een vloeiende beweging en stap direct opzij. De duiven schieten dan echt naar buiten om met grote klappen te verdwijnen. Nu twijfelde ik even en wilde nog even omdraaien om iets te bekijken, bam bam twee doffers schoten toch uit hun broedvak. Vanwege de geringe afstand en snelheid geen schade gelukkig.

In Engeland weer gezien dat duiven zich gemakkelijk aan passen. Terwijl ik al filerijdend langzaam door een lange tunnel reed vlogen de duiven af en aan om op de borden en andere oneffenheden hun nesten te maken. Niet alleen bij de ingang maar soms ook tientallen meters de tunnel in. De eerste twee rijen met borden was met duivenpinnen afgezet maar ook daar wisten ze wel raad mee. In Engeland heb ik heb slechts 1 groepje duiven zien vliegen boven een woonwijk.

Zoals vermeld komen mijn duivinnen niet buiten, hebben ze tijdelijk weinig bewegingsruimte en krijgen ze heel karig te eten. Tot mijn verbazing voelden ze beter aan als sommige doffers. Mooi rond, iets opgeblazen en lekker zacht. Ik begrijp daar niets van. Doffers die iedere dag buiten mogen, iedere dag meer dan genoeg te eten krijgen, 1 keer in de week een bad hebben horen er mijn inziens beter uit te zien dan vastzittende duivinnen. Ik snap er geen barst van..... Wie het weet mag het zeggen. Ik hoor het graag!

Gelukkig heb ik nog even de tijd om dat ronde opgeblazen gevoel ook bij de doffers voor elkaar te krijgen. Ze hebben mooie stront, veel dons, eten goed en gaan graag in bad. Trainen is ongeveer 40 minuten waarvan ze 30 minuten echt weg zijn. Je zou zeggen dat zit wel goed. Toch ben ik er niet zeker van. Ik kan niet goed aangeven waarom, enkele zien er op het oog goed uit maar zijn niet rond. De aangewezen duiven zijn hoogstwaarschijnlijk "the eagle", de 700 en de 675. Op 4 nog geen idee.

De jongen lopen nu 45 minuten buiten Ze beginnen een beetje de lucht te verkennen. Sommige  buitelingen van de beginnende vliegers zijn zeker een 10 waard. Wat een artiesten. Het lijkt soms wel alsof ze de flikflak combineren met de radslag. Gelukkig gaan ze langzaam maar zeker iets hoger en rammen ze niet meer tusen de huizen door maar merken ze ook dat er meer ruimte is boven de huizen. Je houd soms echt je hart vast. Ik mis van dinsdagavond nog 1 stuntpiloot. Snel tellen kwam ik 2 x 1 te kort en 1x kwam ik op het juiste getal. De 3 roodjes waren er, de twee blauw bonte waren er, voor zover ik snel zag de witpen ook. Zal we kloppen dacht ik. Vanmorgen bleek van niet vloog hij even laag over het hok. Een donkerbonte. Verhip, die was inderdaad gister niet aanwezig. Ik kon hem niet zien maar hij is dus nog in de buurt. Een leuk dagfond duifje denk ik dus ik hoop dat hij als ik vanavond weer thuiskom op het hok zit. Ik heb een klein ingangetje open gezet. Maar of hij dat snapt?

Gisteravond liep er een vreemde duivin tussen de doffers. Ze was er helemaal klaar voor en ik kreeg de laatste twee doffers lastig binnen. Mijn gedachte dat ze wel zou vertrekken als deze twee binnen waren was een verkeerde. Ze sprong er zo achteraan. Duivin snel uit het hok gehaald. Op NPO gekeken daar stond alleen een mobiel nummer, dit nummer bleek van een overnachtliefhebber te zijn die 5 straten verderop woont. Hij wilde haar ophalen in plaats van dat ik haar het luchtruim liet kiezen. Dat kan natuurlijk. Dus even later stond zijn vrouw op de stoep. Beide hadden nooit geweten dat er zo dichtbij nog een liefhebber woont. Dat snap ik dan weer niet. Als ik door de stad loop of op de fiets zit zie ik alle groepen duiven vliegen. Misschien dat deze mensen liever dubbeltjes lopen te zoeken. Nu maar hopen dat de betreffende duivin niet dagelijks komt buurten.

Ik wist eigenlijk niet dat in vlaanderen een krabber iemand is die aan het knoeien/ stuntelen is.

Mocht u mij tips of adviezen naar aanleiding van deze column willen geven of heeft u andere vragen dan kunt u die mailen naar: dekrabber@ziggo.nl   ( en ik beloof dit e-mail adres  vaker te gaan checken )

Sportgroeten,

De Krabber