Column Krabber - Deel 25

21-08-2015 10:24

Facetime, kramp en het gaat beter.

Vorige week vertelde ik over de eerste navlucht, voor ons 160 kilometer. Ik twijfelde nog ernstig over wel of geen onbevlogen kale jongen mee. Achteraf ben ik heel blij met mijn besluit niet in te korven. Zaterdag was het weer zo slecht dat een knappe wedstrijd voor ons onmogelijk was. Onze lossingcommissie houdt de liefhebbers zeer goed op de hoogte van de ideeën en die spelen en al mooi op tijd werd vermeld dat er alleen tussen 12 en 13 een kleine loskans was. Al vroeg op de dag kon ik tegen mijn vrouw zeggen de wedstrijd gaat straks niet door laten we leuks gaan doen. We hebben gezellig de visserijdagen in den helder bezocht. Zulke dingen red je normaal niet op zaterdag. Om 14 uur toch even mijn vader gebeld of het echt niet door ging, dat bleek het geval.

Zondag was er enige verwarring. Op de computer en op teletekst verscheen het bericht de duiven gaan om 9:00 gelost worden. Dat bericht heeft er 15 minuten opgestaan. Later bleek de lostijd 10:00 te zijn geworden. Ik heb er geen last van gehad, toen ik keek stond er dat de lossing van 9:00 was uitgesteld omdat de hoofdconvoyeur het toch niet vertrouwde. Prima. De mensen ter plaatse moeten altijd het laatste woord hebben bij een lossing. Zij staan tenslotte naast de duiven in hetzelfde weer en kunnen bepalen wat goed is. Iemand die op honderden kilometers afstand op een grafiekje of een radar kijkt kan alleen maar interpreteren.

Zoals al genoemd ben ik voorstander van het meegeven van een toestel met een face time achtig programma. ( Onderling beeldbellen ) De lossingcommissie kan dan de situatie ter plekke beoordelen qua weer, standplaats en al wat zij maar nodig vinden. Het is dan gemakkelijk een lossingsfilmpje te maken. Transparantie ten top! Mijn vader zat overigens een uur te vroeg al te wachten, hij had niet gezien dat er uitgesteld was. Pas toen ik belde omdat ik zag hoe laat ze in de voorvlucht vielen hoorde hij de veranderde lostijd. Een glimlach kon ik niet onderdrukken.


Op zondag was de lucht niet schoon, de eerste duiven maakte een snelheid van nog geen 1100 meter en de vlucht stond 30 minuten open. Voor een vluchtje van ruim 160 kilometer is dat te lang(zaam). Vooral late jongen hadden het erg moelijk. Ik hoop dat de meeste wel na zijn gekomen, maar er waren bij veel liefhebbers nog wel plekjes leeg. Persoonlijk ben ik tevreden over de keuze mijn late kale jongen niet in te korven. Bijna alle jonge doffers krijgen een plaatsje en ik zit er niet op te wachten dat er nog enkele het veld van eer voor de rest van hun leven bezoeken.

Inderdaad nu heb ik volgend seizoen jaarlingen zonder vluchtervaring, maar beter jaarlingen zonder vluchtervaring dan geen jaarlingen. Ik ben van plan voor mijn doen vroeg te beginnen volgend jaar, kort op eitjes en dan heb ik zelf nog veel tijd ze het een en ander bij te brengen.

Mijn 13 weduwnaars zijn zondag allemaal weer thuis gekomen. De eerste was Thor, dit duifje heeft net als de rest van mijn weduwnaars weinig gepresteerd, maar mag als 1 van de weinige blijven. Hij is enkele keren mijn eerste aankomende geweest en een rustige duif die geen problemen maakt. Deze week pakte hij de 158e  van bijna 2000 duiven. Niet vroeg, maar een hele verbetering t.o.v. de rest van het seizoen. In het rayon had ik er 4 in de prijzen, in de afdeling 7 van de 13. Vanwege de extreem lage snelheid ( de laatste duiven halen geen 900 meter per minuut ) en het overstaan was de motivatie bij de doffers niet meer geweldig.

Tijdens het opwachten van de duiven had ik besloten dat de eagle volgend jaar niet meer mee gaat. Hij mag het jonge duivenhok van nageslacht gaan voorzien. Bijna 4 uur na mijn eerste was hij als enige nog niet thuis. Ik was niet de gezelligste, en mijn vrouw vroeg al wat is er aan de hand?. Eindelijk viel hij op het dak, struikelend van de kramp. Waar hij geweest is weet ik niet, maar hij was er.

Hij staat als enige nog op 6 pennen, ik twijfel maar denk dat hij volgende week nog eenmaal mee gaat. Het kan echter zo maar zijn dat ik hem vrijdag toch thuis houd.

Mijn derde was der alte. Een doffer van 2012 die ik dit jaar ook niet aan de gang kreeg maar vorig jaar zeer regelmatig zijn prijsjes pakte. Hij pakte nu ook weer zijn normale middenmoot prijs. Voor mij een teken dat ze echt niet gezond genoeg waren en dat de paratyfus kuur heeft geholpen. Zijn aankomst was fantastisch, al van verre wist ik dat de duif die ik zag vliegen bij mij moest zijn. Met ferme klappen en al zeilend op de wind liet hij merken dat hij er bijna was. Geen meter verliezend, net rechts van de alarmpaal en net links van de huizen in een mooie glijvlucht op de klep. Dat is duivensport, zulke aankomsten zien is waar ik het voor doe.

Volgend weekend doen er nog 6 of 7 mee. Ik wil gewoon graag een kijkje hebben. Het allermooiste aan onze hobby is toch het zien thuiskomen. Afhankelijk van de uitslag en de pennenstand kijken we hoeveel weekenden we nog meedoen. Ik kan nog niet aangeven of het afbijten van het laatste puntje van de slag pennen echt geholpen heeft. Bij sommige duiven heb ik het idee dat het niets uit maakt. Maar 13 duiven is een waardeloos testaantal, en voor een echte wetenschappelijke test onvoldoende.

Iedereen die duiven mee heeft veel plezier bij de aankomsten as weekend. Vroeg of laat, geniet van jouw duif die veel moeite heeft gedaan thuis te komen.

Mocht u mij tips of adviezen naar aanleiding van deze column willen geven dan kunt u die mailen naar:

dekrabber@ziggo.nl

Sportgroeten,

De Krabber