Column van "Krabber"deel 8

09-04-2015 18:22

Eerste spanning, eerste opvanger, en eerst 5 minuten nadenken,

Vrijdag, inkorfdag, kon ik op mijn werk om 16:30 weg. Gelukkig was ik met de auto en dus om 16:45 thuis. Even gedag gezegd tegen de kinderen en mijn vrouw. Snel een handje snoepzaad/tovo het hok in De duiven hadden geen flauw idee en dachten dat ze een trainingsronde mochten maken. Gelukkig gingen er een paar eten en nog wat drinken. Snel een bordje nasi naar binnen gewerkt en de duiven pakken. Vorig jaar had ik voor de eerste oefenvlucht de duiven ook zo uit het hok gepakt en zat er helemaal onderdoor maar vloog ik een week later op de eerste prijskamp 10 van de 14 in de prijzen met 1 vroege duif en in de afdeling  diverse duiven 1 op 10. Dat wil ik wel herhalen!

Deze vrijdag dus zo de duiven uit het hok gepakt, niet tonen, sommige van de grond af, andere uit hun broedhok. Ze snapten er weinig van. De duiven gaven me wel een goed gevoel, prima voor de vitesse iets te licht voor de fond. Om kwart over zes kwam ik op de vereniging waar de inkorving al was begonnen. De ophaalwagen komt bij ons als eerste en om 19:00 was daar inderdaad al de wagen. Als u het tijdschema mee
hebt gekeken zaten mijn duiven dus met twee uur van hok in de auto. Ik weet nog steeds niet of dat gunstig is of juist ongunstig. Het tijdschema is in ieder geval krap. Gelukkig zijn er een aantal mensen in de vereniging die dat snappen en ben ik toch gewoon tussendoor aan de beurt in plaats van  steeds als  laatste. Hoe onze vereniging inkorfvolgorde bepaalt en inkorft volgt in een andere column.

Op paaszaterdag gingen de duiven terecht pas laat los. In de ochtend grijs weer maar in de middag mooie witte wolken en blauwe plekken in de lucht, maar ook een paar zware grijze wolken waar af en toe een spat regen uit viel. Het was ook nog eens gewoon koud. Duiven op wachten met de jas aan en een kop hete thee. Voor de laatse keer: Waarom niet starten in mei?

Mijn gedachte dat de afstand voor deze vlucht 120 km was bleek achteraf onjuist. Het waren er 140. Simpel rekent sommetje voor mij was  120 km: 75 km per uur = bijna 1:40 vliegen.

Precies 2 uur na lossing zag ik de eerste duiven overkomen. Eenlingen. Op dat moment dacht ik dit wordt een hele pittige  60 km per uur en losse duiven... Na 4 minuten komt er een groepje van 5 over en verrek, 1 voor mij. Doffer valt op het dak, loopt met haast naar de klep. Piep en naar binnen. Het is  mijn eerst getekende. De 176 een doffer uit 2012 die het spelletje snapt. Vorig jaar goed voor 9 prijzen op 12 vluchten. Bosua bloed, soort neef van de eagle. Nooit ramvroeg, maar betrouwbaar. Deze test vlucht de 71e van bijna  500 duiven. Totaal had ik 3 duiven in de prijzen.

4 minuten later volgt pas de volgende duif.  Een jaarling. Na  10 minuten heb ik er  4. Dat valt me toch tegen. Na  40 minuten heb ik er  10 en vraag me af of de keuze om in te korven wel de juiste was. Zouden de mensen die besloten thuis te houden dan toch het beste hebben gehandeld? Ik besluit mijn vader  te bellen daar eigenlijk hetzelfde verhaal. Net de helft thuis. Tijdens het gesprek komen er nog 2. En dan in 4 minuten weer 4. Nu 16 van de 17 thuis. Meestal komen de duiven in het begin vlotjes en is het daarna met steeds meer tussentijd. Vandaag andersom. De laatste 6 klok ik in 5 minuten. De enige die nu nog mist komt om 19:00 thuis. De jaarlingen snapte er geen bal van  en zijn gewoon naar huis gekomen op hun dooie akkertje om thuis verrast te worden met hun vrouw. Aan het binnenlopen was dat wel te merken. De duiven lijken niet geleden te hebben. Weer mijn vader gebeld, daar eigenlijk hetzelfde verhaal. De laatste duiven kwamen  als aan een touwtje.

Deze week eerste wedstrijd 160 km. Duiven trainen goed. De 176 maar weer boven aan, The eagle op 2 en op drie? Nog geen idee. Dat zien we wel. 1 op tijd en een stuk of 4 in de prijzen? Ik teken er voor.

De duiven lopen bij mij van het dak zo de klep op. Daarna een afstapje naar de ingang:


 

In de kleine en in de grote opening zit een constateerplaat. Dit zit er nu 2 jaar op tot grote tevredenheid. Eerst moesten de duiven van het dak naar de benedenklep. Dat duurde soms best even. Met uit laten schuif ik de ramen open en knallen ze naar buiten. In de winter staat er een soort van ren met de ramen open. ( Ja ik moet de doeken vervangen en ramen lappen kan ook geen kwaad, maar dat is voor na het seizoen. )

Op internet kan je heel veel informatie vinden. Ik lees erg veel en gebruik de informatie die ik noodzakelijk acht. Er zijn heel veel wegen naar Rome. Op facebook ben ik lid van diverse duivenchats. Wat ik vaak tegenkom is: Een korte ondoordachte vraag leidend tot veel verschillende antwoorden en na een reactie of 10 wijkt het compleet af van de intentie van de vraagsteller en kan je er helemaal niets meer mee het kan zelfs behoorlijk beledigend worden.

Ik probeer dit soort discussies  te vermijden, soms reageer ik. Daar heb ik dan bijna altijd spijt van. Het zijn slechts woorden, maar woorden zijn op veel manier interpreteerbaar, het lijkt wel of mensen (duivenmelkers) alleen maar slecht kunnen interpreteren. Ik raad mensen op mijn werk aan om niet meteen op verzenden te drukken maar eerst na te denken en dat geld net zo hard voor duivenmelkers: Zou ik willen dat iemand dit over mij meld? Zou ik zo behandeld willen worden? Wat bedoelt de schrijver eigenlijk? Wacht een minuut of 5 lees je eigen reactie nog eens door? Sta je er nog steeds achter. Klik dan pas op verzenden. Maar ook aan de mensen die een algemene vraag stellen: Wees duidelijker, en heb je een heel gerichte vraag  zoek dan een positieve topper uit je eigen omgeving die veel op internet/facebook post stel hem persoonlijk die vraag en je krijgt bijna zeker antwoord.

De eerste opvanger is hier ondertussen ook binnen. Zondag zit er een heel zielig hoopje duif bij de weduwnaars binnen. Eerste schrik, toch niet een van mezelf die de ramen heeft geraakt? Het blijkt een Utrechter te zijn. Duifje gaat van de week weer los, liefhebber gebeld en deze gaf aan dat de doffer als jong tot 350 KM mee is geweest. Ik gooi hem vrijdag los. Hij eet en drinkt goed.

Van het weekend de jongen 10 minuten op de klep gehad. Om de jongen gemakkelijker weer binnen te krijgen ben ik gestopt met afvoeren in de ochtend. Elke maaltijd die ik de afgelopen twee weken gaf bleef ik mijn roep herhalen en rammelen met de bus. Als ik dat nu doe springen ze al naar binnen terwijl ik buiten sta. Het conditioneren moet je mijn inziens meteen starten. Roepen en rammelen is voer op de grond in het hok, daar willen ze dus zijn. Een enkele slimmerik koppelt het aan mij en spring van de klep juist naar mij toe i.p.v. naar binnen. Handje voer door de klep naar binnen en dan snappen ze dat ook. Vanaf nu elke dag naar buiten en elke dag 5 minuten langer.

De jongen zien er gezond uit en krijgen vandaag al de verplichte enting. Duiven staan klaar in de mand, mijn vader haalt ze zo op en zet ze straks weer terug in het hok.


Mocht u mij tips of adviezen naar aanleiding van deze column willen geven of heeft u andere vragen dan kunt u die mailen naar: dekrabber@ziggo.nl  

Sportgroeten,

De Krabber