De week van Martijn - Deel 14 - Het verhaal van de Jakke

20-10-2015 10:21

Deze week kan ik weinig positiefs ontdekken, NPO en PV hebben een schikking, wel mogen de leden niet weten wat deze is, dergelijk bestuur is geen bestuur, onbegrijpelijk, in deze moeilijke tijden, voor de duivensport, en wie wil zitting nemen in een bestuur wat niet transparant wil zijn, het gaat over leden, en gelden van de leden, in deze week van Martijn, besloot ik een ervaring te schrijven over een bijzonder mens die van ons heenging,

De Jakke, een triest verhaal van een goede mens

De Jakke geboren ver in de vorige eeuw, geboren op de verkeerde plaats, zijn roots liggen op de grens van de Noorderkempen, en de Baronie.

Vader was een bosarbeider, moeder, had de zorg over een boerderijtje, en bestierde het huishouden, het keuterboerderijtje lag verscholen tussen heggen, akkers en kleine weilandjes, Vader en Jakke was geen goed huwelijk, vanwege de drang die vader had naar drank, op zeer jonge leeftijd, ging vader kapotgezopen naar het hiernamaals, niemand treurde, in zijn jonge leventje had Jakke meer klappen gehad, dan de meeste volwassenen in 5 levens zouden krijgen.

Met moeder had hij een goede band, wonende in de natuur leerde ze hem over vogels, planten, klimaat etc., maar na het heengaan van vader kon ze het niet bolwerken, op haar kleine doeninkje, in het voorjaar werd het opgekocht door een grootgrondbezitter, die er zijn boswachter wilde laten wonen, niet lang erna blies ook zij de laatste adem uit, en Jakke was alleen op de wereld, hij werd geplaatst in een pleeggezin in het stad zoals hij de stad noemde, een 12 jarige in een vreemde wereld ver van zijn natuur, het geluk was niet voor Jakke, de pleegouders hadden goede bedoelingen, maar Jakke vond er niet zijn aard, het ging werken op een textielfabriek, de karig verdiende centen mocht hij houden van zijn nieuwe ouders, voor de toekomst, een lichtpuntje was er in die grote stad, de buurman had postduiven, en iedere minuut van zijn schaarse vrije tijd, was hij bij de duiven, en door de inbreng van Jakke werd dit hok gekend in de regio, vanwege presteren, ook ontstond er belangstelling van kopers, op een dag verscheen een automobiel met een heer, Jakke herkende deze, als de opkoper van hun doeninkje in de natuur, Jakke inmiddels 19, kreeg koude rillingen, en heimwee deed de jongeman helemaal dichtslaan, blijkbaar zag ook de man in de automobiel dit en kreeg een vorm van kompassie, de boswachterswoning, stond inmiddels weer leeg en de man bood aan dat Jakke kon terugkeren, in het ouderlijk huisje, de man bezat naast duiven een groot bouwbedrijf, naast een behuizing, bood hij Jakke een baan aan, zodoende keerde Jakke terug naar zijn natuur, ook zouden wat duifjes meegaan, die behuizing zouden vinden bovenop de oude stal, dit was een van de weinige momenten van geluk die Jakke ten deel vielen, de eerste twintig jaar van zijn leven


Zo moet het er ongeveer uit gezien hebben

Maar schone schijn duurt niet lang, de oorlog brak uit, de duiven moesten geruimd, zijn baas werd afgevoerd, om in Duitsland te sterven, Jakke echter was vastberaden zijn duiven te beschermen, en in het vrije  veld hield hij een drietal koppels verborgen, De oorlog kwam en ging, zijn 3 overlevende koppels maakten dat hij een nieuwe start kon maken, het landgoed van de overleden bouwondernemer, werd verkocht, en ontgonnen als landbouwgrond, het herenhuis werd betrokken door een handels reiziger, het bouwbedrijf werd met personeel overgenomen, het boerderijtje van Jakke kon hij kopen met een lapje grond, de centen die hij spaarde van de textielfabriek en later in de bouw, kwamen goed van pas.

Jakke voelde zich gelukkig, hij had Zijn duiven, een eigen woning en werk, een contente mens, de liefde vond hij niet bij het vrouwelijk schoon, maar bij zijn gevleugelde vrienden, zijn andere trots was zijn moestuin, verder was Jakke zeer plichtgetrouw, hij werkte met zijn grote, sterke lijf, vele uren, lange dagen in de bouw, na de oorlog moest er veel opgebouwd worden, en Jakke gaf zijn beste krachten aan de opbouw van ons land

Veel gaven hier hun beste krachten

Jakke was enigszins een eigenaardige, maar niet wereldvreemd, en op zijn manier ging hij met de tijd mee, hij kocht een bromfiets, zodat hij wat sneller heen en weer op zijn werk was, en deze werd ook gebruikt, om de duiven te gaan lappen, Zijn inmiddels overleden pleegouders lieten hem een klein fortuin na, met dit kapitaaltje werd zijn woning gerenoveerd, en opnieuw ingericht, Hij kreeg zowaar ATV dagen, zodat hij meer en meer met de duifjes bezig kon zijn, deze nakomelingen van zijn onderduikers in de oorlog waren dankbaar, en de prestaties werden beter en beter, Steeds meer collega liefhebbers vonden de weg naar Jakke, de een om advies, de ander voor een duif of een koppel eitjes, ook werd hier en daar een ruil gedaan, echter met gesloten beurs, enkele jaren later kon Jakke afscheid nemen van zijn werkzaam leven, en hij ging op een welverdiend pensioen, vervelen deed hij zich niet, hij wasa druk met zijn duiven, zijn moestuin, en met het bezoek, vele uren hebben we genoten van zijn uitleg, hij had overal een visie over, en kon deze breed uitmeten, bij zijn afscheid van de bouw, kreeg Jakke een televisie, hij moest eraan wennen, maar al snel volgde hij met name de wielersport, van begin tot eind, ook het journaal, werd van A tot Z gevolgd. Met recht kon men zeggen hier woont een contente mens.

Jakke was een programmaspeler, en wekelijks keek men in het dorpscafé annex duivenlokaal uit naar zijn komst met de bromfiets, immers hij was de te kloppen man, tussentijds contact was er niet, want Jakke wilde zich niet binden zei hij steeds lachend, hij bedoelde binden met een telefoon, enigszins vreemd vond men het toen hij
plots verscheen voor het inkorven van een fondvlucht, zijn collega duivenliefhebbers vroegen Jakke hoe gaat gij melden, immers dit is verplicht, Jakke lachte fijntjes en zei, geen zorgen, als de duiven thuiskomen, zal dit opgelost worden.

Zaterdag ochtend, de duiven waren los , bij warm weer en Noord -Oosten wind, de duiven werden verwacht rond 4 uur, toen plots ging de telefoon bij de meldpost, een lieve vrouwenstem melde, mijnheer Jakke zijn eerste duif, zijnde de tweede getekende is geklokt om 15.54 u,in de loop van de vooravond, volgen nog enige meldingen door deze voor ieder onbekende dame, men fronste de wenkbrauwen, wie was deze dame? Uiteindelijk bleek Jakke een nieuwe buurvrouw te hebben, ze woonde 500 meter verder in een kleine gerenoveerde arbeiderswoning, op haar dagelijkse wandeltochten, had ze Jakke ontmoet, blijkbaar konden ze het goed vinden, en omdat ze met regelmaat wat groenten meekreeg wilde zij, wat terugdoen voor de Jakke, ze bleek op zaterdag, al meermaals de aankomst van de duiven, te hebben meegemaakt, en aangezien ze een mobiel in de tas had wilde ze het melden graag doen.

Helaas, de jaren gleden verder, en lieten bij Bea ( de buurvrouw ) en bij Jakke sporen van vervlogen tijden na, tot Bea, ging verhuizen naar de stad, Ze ging in een bejaardenhuis wonen, dit liet duidelijke sporen bij Jakke na, hij miste zijn buurvrouw, eens vertelde hij mij, ik had ze moeten leren kennen toen ik 25 was, maar ook bij Jakke
kwam de mot in zijn lijf, het wilde niet meer vlotten, zijn moestuin, verwilderde, de aandacht voor de duiven werd minder, de bezoekers bleven weg, nog eenmaal bezocht hij de najaarsvergadering van zijn duivenclub, hij vroeg de voorzitter, of deze de duiven wilde ophalen smorgens voor de jaarlijkse tentoonstelling, toen het zover was, wist de man niet wat hij zag, alle duiven zaten in de manden, Jakke gaf opdracht alle duiven apart in een kooitje te zetten, ieder lid lootjes te geven en aan het eind van de dag de duiven onder de clubleden te verloten, ook de manden mochten verloot worden, zo gezegd zo gedaan.

Enkele dankbare collega's vonden dat ze op de terugweg, toch Jakke even moesten bedanken, vreemd Jakke was niet te vinden, een onbehagelijk gevoel bekroop de clubmakkers, uiteindelijk vond men Jakke liggend onder de appelboom in de tuin, maar taai als Jakke was bleek er nog een beetje leven te zitten, in het grote tanige lijf wat gesloopt was door het harde werk in combinatie met de jaren, 112 werd gebeld Jakke ging naar het ziekenhuis, en verdween voorgoed van zijn doeninkje, waar hij zoveel geluk gekend had, na enkele weken kwam wat herstel Jakke moest het ziekenhuis verlaten maar kon niet meer op zijn eigen, er was een pijnlijke optie, een verzorgingshuis, Geestelijk was Jakke nog redelijk bij de pinken, met regelmaat bezocht ik deze natuurmens, die als een vogel voor de kat zijn uren sleet in een voor hem, niet te harden omgeving. Daar waar we vroeger met praten zo een middag om hadden, lukte het amper om te converseren, Jakke was geknakt, en meermalen sprak hij de hoop uit, als het maar niet te lang duurt. Pijnlijke momenten voor ons beiden

Opnieuw vorige week bij Jakke langsgegaan, dit bezoek staat eeuwig in mijn geheugen, ik trof Jakke aan, liggend in zijn eigen uitwerpselen, contact was niet meer mogelijk, hij leek in een soort coma, of was het schaamte? Ik ben wat gewend maar tranen liepen over mijn wangen, wat doet men een mens anno 2015 aan, in Nederland, mensen die na de oorlog hun beste krachten gaven, zij bouwden ons land op, nu vanwege bezuinigen, worden ze als apen opgesloten, liggend in hun eigen stront, terwijl de politiek aankondigt een Rembrandt te hebben gekocht voor tientallen miljoenen, terwijl duizenden vluchtelingen worden opgevangen, die regelmatig onrust veroorzaken, zeker bij een zestal opvangplaatsen staat ME paraat, er zijn onenigheden onderling, vluchtelingen eisen terug naar Ter Aar te mogen, want daar is het eten beter, let wel ik ben niet tegen opnemen van ontheemde medemensen, maar zie het in de context wat we met onze eigen mensen doen. Nog
eenmaal voor vertrek bij Jakke keek ik rond, op zijn nachtkastje stond de bokaal gewonnen op zijn eerste fondvlucht toe Bea voor Jakke ging melden, in de bokaal een paar duivenringen, met eigendomsbewijs, verder een opgerold diploma jaren geleden gewonnen, ook een knipsel uit een reeds niet meer bestaand duivenblad, geschreven na aanleiding van een zoveelste kampioenschap, stil ging ik de kamer uit, in de late avond kwam een telefoontje, van een voor mij vreemde man, het bleek een neef van Jakke, die mij vertelde Jakke is dood, plots leek alles stil te vallen, mijn eerste gedachte Jakke is verlost, weg pijn verdriet en vernedering, rust is gekomen, de volgende morgen toen ik de duiven losliet bij een stralende hemel, heb ik een keer extra omhoog gekeken, mijn hand opgestoken naar mijn overleden vriend, immers als de hemel bestaat, dan is Jakke, daar en kijkt hij hoe nog nakomelingen van zijn oorlogsduiven trainen in alle vrijheid

Martijn