Gerard Dekker - Nog even dit deel 1 t/m 3

04-03-2016 09:14

Gerard Dekker uit Assendelft is ook wel bekend onder de naam Kweekhok Gemade en hij heeft dagelijks zijn woordje klaar op facebook wat ik altijd met plezier en belangstelling lees. Sinds een tijdje heeft Gerard ook een eigen Column onder de titels "nog even dit"en "Zo maar" op duivenvaria.nl. Omdat Gerard ook altijd Pigeonsports een warm hart toe draagt plaats ik vandaag de eerste drie delen nog eens van "nog even dit" en in de loop van volgende week de eerste delen van "zo maar". Veel leesplezier.


Deel 1

Van de week vroeg mijn dochter me via WhatsApp hoe oud een duif kan worden. André van de Wiel had net het volgende berichtje geplaatst:

Het ongelooflijke is gebeurd:
Witoogbultje NL90-4123503 is daags voor zijn 26e verjaardag een natuurlijke dood gestorven!! Hij is geboren op 8 januari 1990 en gestorven op 7 januari 2016!

Wat een leeftijd, dik 25 jaar, net geen 26. Best ook wel een dik compliment aan het adres van André want het is geen sinecure om zo lang zo goed te zorgen voor een duif, ook al heeft hij André nog zoveel plezier bezorgd als vlieger of kweker. Het zal namelijk al een tijd geleden zijn dat hij de laatste eitje heeft bevrucht.

Maar goed door dit berichtje kon ik mijn dochter dus met zekerheid vertellen dat duiven oud, heel oud kunnen worden. Tegelijkertijd dwaalde onwillekeurig mijn gedachte af naar de oudjes op mijn eigen hokken. Mijn oudste duif een doffer is van 2007 en is een voormalige vlieger die zijn boontjes heeft verdiend.

Waarom heb ik geen oudere duiven, tot voor één of twee jaar geleden liepen ze hier altijd nog rond, maar als bevruchten of eieren leggen moeilijk wordt of niet meer gaat dan verdwijnen ze. Niet omdat ik ze zo graag verwijder, dat is beslist geen hobby van me of zelfs hoe ouder ik word hoe erger ik dat ga vinden en moeite ik er mee heb. Maar ik heb niet de ruimte om naast mijn gewone hokken ook nog een bejaardenhuis te plaatsen, hoewel sommige duiven daar zeker recht op zouden hebben en als je dan dat stukje van André lees doet dat best wel een beetje pijn.

Oude duiven dus, ik denk er niet licht over en als het machinetje begint te haperen heb ik er meestal nog wel een tijdje geduld mee. Maar wij beoefenen een sport waarin wij proberen vooruit te komen, progressie in de kweek en bij het vliegen en dat betekend eigenlijk dat we altijd bezig zijn te vernieuwen en dat betekend ook dat afscheid nemen van het oude en plaats maken voor het nieuwe, de regel is.

Toch zal ik in de toekomst wat meer rekening houden met de oude, niet meer bevruchtende of eieren leggende duiven die veel voor me hebben betekend, tenslotte kunnen ze altijd nog eieren uitbroeden en jongen grootbrengen voor andere koppels. Sentimenteel, nee. Maar met het toenemen van de jaren ga je langzamerhand ook anders tegen bepaalde zaken aan kijken. Dit is gewoon zo een zaak.

De vraag die mijn dochter me stelde werd aangegeven door haar buurvrouw, die had een paar Zebravinkjes gekocht en vroeg zich af hoelang die zouden leven. Toen ik haar terug appte en vertelde dat ik dat niet wist en ik het voorbeeld van Witoogbultje gaf, volgde na enige tijd haar commentaar goh, dat is best wel lang, nooit geweten. Ik ook niet dochter, maar het heeft me wel tot denken aangezet.

Wij mensen zijn overlevers, althans ten opzichte van de meeste huisdieren die we hebben, honden, katten, paarden etc. en uiteraard onze duiven. Wij zijn wel gewend om afscheid te nemen, natuurlijk ook met het verdriet dat erbij komt kijken als we afscheid moeten nemen van één van onze viervoeters of gevleugelde vrienden. Maar zo in het dagelijkse leven hebben we een vraag nodig om er weer even bij stil te staan.

Deel 2

Hoe moeilijk kan het zijn ?

Het leven bedoel ik. Nou behoorlijk kan ik zeggen, of misschien ook wel niet

Ben ik een zwartkijker, nee, ik schrijf ook niet over mijzelf en liefst ook niet over mijn duiven in deze column wel te verstaan. Waarom niet ? Gewoon omdat uw en mijn verhaal over duiven weinig of niets zal verschillen. Ik weet wat ik weet en u weet wat u weet. Ik heb een beleving en u heeft er een. En die beleving kan helemaal gelijk lopen maar er kan ook een wereld van verschil inzitten. Maar nu in de winter zijn we het over één ding helemaal eens, we hebben allemaal kampioentjes onder onze duivendaken zitten. Nogmaals nu in de winter, van de zomer zien we wel weer verder.

Als ik nu vol overtuiging ga zitten vertellen, over mijn duiven of uw verhalen daarover aan hoor, die we elkaar vertellen op elke bijeenkomst of het nu is op een kampioensfeestje of een tentoonstelling, dan zal ik in ieder geval toch mijn verhaal zomers waar moeten maken. Maar datzelfde geldt natuurlijk ook voor u. En het gevolg is dat we natuurlijk elkaar daar gedurende het volgende seizoen even lekker op afrekenen. Misschien niet zo leuk voor mij of voor u. Maar ja, geef toe dat we het er zelf om gevraagd hebben.

Dus hoe moeilijk kan het zijn, onze duivensport ?

Toch redelijk voorspelbaar dacht ik. Maar zolang we onszelf en anderen maar met een korreltje zout nemen kunnen we erom lachen bij een drankje. En als het zo mooi loopt geef ik u in ieder geval op een briefje dat ik in ieder geval met veel overtuiging de volgende winter al weer vol verhalen zit over wat er staat te gebeuren. Ik weet namelijk zeker dat ik nu wel de goede duiven heb aangeschaft en ik weet ook dat ik het perfecte plannetje heb om het volgende seizoen uiterst succesvol af te ronden. U toch ook ?

Mooier bestaat toch niet of ja je moet het geluk hebben je woorden waar te maken.

Afijn we zien wel, zo moeilijk kan het toch niet zijn. Dagdromen en proberen te voorkomen dat het geen nachtmerries worden.

Deel 3

Een mensenleven, het is net duivensport.

Ouder worden doen we allemaal en met het oplopen van de jaren worden we vast ook allemaal wat verstandiger. Toch zijn er een heleboel zaken die in onze jeugd normaal zijn en verstandig leken, maar waar we afscheid van nemen of die we verleren. Als kind vroegen we onze ouders de oren van het hoofd, wat is dat ? hoe moet dat ? waarom dit, waarom dat, en waarom hij wel en ik niet ? Het is de tijd dat we gevormd werden en ons zelf vormden. Onze naïviteit maakte meer en meer plaats voor berekening. We gingen steeds meer knokken voor onze plaats in de maatschappij.

Als tiener schopte we om ons heen, was het altijd de schuld van anderen. We kwamen op een leeftijd dat de liefde ons leven ging beheersen en uiteraard het verdriet bij het beëindigen van een relatie. Daarna gingen we ons settelen, je weet wel huisje boompje beestje, we deden ons best. Het ene moment lukte het beter dan het andere moment. Relaties gingen naar de knoppen of werden juist standvastiger. Allemaal mensenleven.

Maar met het verliezen van onze jeugd, verloren we meer, onze onschuld, of wat heel belangrijk is voor een deel het vermogen om te communiceren met elkaar, gewoonweg elkaar verstaan wordt met de jaren moeilijker en ook het jeugdige elan waaronder het pikken van elkaars eigenaardigheden, meningen of gevoelens, gelijk of geen gelijk. Het even bekvechten erover en dan weer doorgaan werd ook moeilijker. We waren gevormd, namen onze standpunten in en een deel van ons is er van overtuigd dat dit hun grote gelijk is. Ook hierin is alles waar, want niemand heeft ooit altijd ongelijk. Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde, zou heel saai zijn. Maar zo gevormd, zo standvastig in welke vorm dan ook geeft niet aan dat de ene beter is dan de ander. En dat op elk gebied. De harde zakenman is misschien een watje in de handen van zijn vrouw, de grootste crimineel misschien wel de beste vader, wie zal het zeggen.

Maar veel misverstanden waar we in ons leven tegen aan lopen zijn makkelijk op te lossen door te communiceren, door niet in je schulp te kruipen en dat betekend ook niet ongebreideld schelden of ongepast met hand en tand je standpunten te verdedigen of om je heen te slaan. Maar het betekend ook goed luisteren, inzien en aannemen.

De werkelijk simpelste manier is te luisteren en als je niet zeker weet wat er bedoeld wordt nog eens te vragen wat er dan precies bedoeld wordt. En je het besef eigen te maken dat ook andere standpunten dan de jouwe ook goede standpunten kunnen zijn. Communiceren en acceptatie en nog zo een mooi woord empathie maken het leven beslist een stuk mooier.

Waarom ik dit schrijf, duivensport is bijna gelijk aan een mensenleven en dan bedoel ik de beleving. Als we beginnen hebben we zoveel te leren. Als we interessante dingen horen zijn we heel gretig. Later hebben allemaal de beste duiven en als er iets fout gaat is het altijd iemands anders schuld, we zijn in woord en eigen beleving altijd de grootste kampioen. Soms hebben we het over onze prestaties van 10 jaar terug. Soms vinden we het moeilijk de op dit moment best presterende liefhebbers te feliciteren, want als wij in dergelijke omstandigheden verkeerden, deden we het nog beter. Soms voel je aangesproken en soms moeten we ons realiseren, dat we niet zo goed lezen of dingen niet goed aanvoelen. Te snel met ons oordeel klaar staan. Soms hebben we wat te lange tenen of denken we dat anderen ons proberen te bezeren, terwijl een verhelderend gesprek en wat inlevingsvermogen zoveel misverstanden kan voorkomen. Heel vaak realiseren we ons niet dat de onvrede in ons zelf zit en door dan wat bruusk te reageren, projecteren we onze eigen gevoelens, onvrede en onzekerheden op anderen. Een mensenleven is het waard om te leven en te vieren, net als onze mooie duivensport.

Gerard Dekker

Bron: Duivenvaria.nl