Gerard Dekker - Zo Maar deel 1 t/m 3

09-03-2016 09:12

Tja.. en dan krijg je het verzoek om af en toe iets te schrijven voor Duivenvaria.

Eerdere verzoeken om als schrijver mee te werken aan andere sites heb ik steeds voor me uit geschoven.

Want als je schrijft moet je wat te melden hebben. Na het verzoek ben ik eerst eens gaan neuzen op Duivenvaria, ziet er mooi en fris uit en opvallend hoeveel mensen medewerking verlenen als columnist en hun verhalen baseren op de meest uiteenlopende onderwerpen. Om het zomaar eens te zeggen, heel breed. Dus ja als je medewerking wilt verlenen aan een dergelijk al goed gevulde site wat moet je dan, waarmee verrijk je de site nog. Als het over duiven moet gaan, heeft geen zin, er schrijven al zoveel zware jongens over en dat bedoel ik positief. Ook schrijven er diverse over hun eigen nieuws, nieuwsgaring over eigen hok en er zijn er ook diverse die schrijven over wat hun bezig houd in onze hobby, goed bedoeld, maar er zijn ook een aantal met het predicaat "de beste stuurlui staan aan wal" en ook die schrijfsels vinden gretig aftrek. Dus nogmaals de vraag die ik mezelf stel, wat moet ik dan nog toevoegen.

Inmiddels zijn we Januari 2016 en beginnen we allemaal weer met een schone lei.

En ja, als het niet zoveel tijd in neemt en er zit geen tijdsdruk achter en ik kan eens een andere kant belichten, namelijk de beleving van de vele anonieme liefhebbers waarop onze duivensport draait, zij die ruimte bieden aan zovelen die dankzij of ondanks hun tegenstand hun de mogelijkheid verschaffen om kampioen te worden dan kan ik misschien een aantal mensen een podium bieden waarin anderen zich herkennen en het plezier van gewoon duiven houden een beetje toeneemt.

In het seizoen schrijf ik de artikelen over de winnaars van de ochtendlossingsvluchten voor de Fondclub Noord Holland die u terug kunt lezen op hun site en verder schrijf ik over elke dagfondvlucht en overnachtfondvlucht een artikel dat geplaatst wordt in de papieren uitslag van de Zaanse Concours Commissie een werkgebied midden in Noord Holland. Ook deze verhaaltjes zou ik kunnen plaatsen, dan heb ik zomers dus aardig wat te melden, maar dat is dan wel streekgericht maar ook wel weer leuk elkaar op deze manier te leren kennen. In het stille seizoen wordt het dan de belevenis van de anonieme melker.

Maar eerst ga ik me nog even bezig houden met onze jaarlijks terugkomende verenigingstentoonstelling en Nieuwjaarsinstuif.

Deel 2

Duivensport vergrijsd, dat is waar, maar mensen blijven ook langer jong. In deze serie een aantal korte op waarheid gebaseerde verhaaltjes over anonieme liefhebbers.

Ja wel, 86 jaar jong, dat zegt hij altijd zelf. Geef hem geen hand want in de speelsheid van zijn rijpe jeugd knijpt hij hem fijn. Hij is een duivenspeler pur sang. Zijn vader had duiven en hij rolde er zomaar in. Zijn vader vloog ook nog eens goed want die nam het in zijn beste tijd op tegen Wigman van de koekfabriek in Hoorn. Hij nam in zijn jeugd met enig gemak het spelletje over. Verder was hij een gewaardeerd sportman en kon worstelen als de beste en stond ook op de racefiets zijn mannetje. Een bonk van een kerel, metselaar, stukadoor, werken in weer en wind, geen klus was hem te gek. Maar in zijn duivenhok was hij van was. Geen leven zonder duiven.

Toch is hij wel een tijdje zonder duiven geweest, maar dat ligt ver in het verleden waar hij weinig over kwijt wil, zijn diensttijd in Nederlands Indië, een tijd die zijn sporen heeft nagelaten.

Zijn duivenhokken zijn simpel en vanwege het ontbreken van ruimte bij zijn woning boven op de schuur gebouwd en dat betekend elke dag trappen klimmen. Blijft hij fit van verteld hij glimlachend. Van het vliegprogramma vliegt hij alleen en met een beperkt aantal duiven, nog het korte werk plus de jongen en navluchten.

Vorig jaar vroeg ik hem op zijn 85e verjaardag, hoe lang ga je nog door, hij keek me alleen maar even aan, domme vraag, tot mijn dood.

Zoveel eerste prijzen als hij tot 10 jaar geleden nog vloog zo weinig zijn dat er nu nog. Of hij daar vrede mee heeft nu op 86 jarige leeftijd, zeker, maar dat neemt niet weg dat hij zijn stinkende best doet om toch nog altijd hoog te eindigen. Het beste bewijs daarvoor is dat hij 2 seizoenen terug de hoogste plek in de eerste divisie moest verlaten en hij promoveerde naar de ere divisie.

Tot voor 2 jaar terug stapte hij nog op de fiets als er ergens een duif werd opgegeven, tenminste als die in Noord Holland of het noorden van Zuid Holland werd opgegeven. Den Helder of Lisse, geen probleem fietste hij even naar toe. Voor de overige opgegeven duiven in de rest van Nederland pakte hij de trein. Maar 2 jaar terug overkwam hem een ongeluk. Hij vraagt nooit, maar doet gewoon en bij het schoonmaken van zijn dakgoot viel hij van de ladder en blesseerde zijn ribben en rug. Sindsdien loopt hij aan de pijn bestrijding in het ziekenhuis, bijt heel vaak op zijn lippen maar gaat grotendeels gewoon door. Inmiddels brengt zijn zoon op de inkorfavonden zijn duiven, zelf maakt hij met pijn en moeite de hokken nog schoon, maar opgeven nooit, daarvoor is de duivensport te mooi.

We zijn begonnen aan 2016, we gaan kijken wat hij in dit jaar nog gaat klaarspelen op de vluchten, want tegenstand blijft hij bieden en aan de andere kant gunt hij elke winnaar zijn zege. Dat tekent hem als sportman. Ook al gaat hij op in de anonimiteit van de grote meerderheid van de beoefenaars van onze sport, wij als medeleden maken nog steeds een hele diepe buiging voor je.

Deel 3

Duivensport vergrijst, dat is waar, maar mensen blijven ook langer jong. In deze serie een aantal korte op waarheid gebaseerde verhaaltjes.

Met zijn zon gebruinde doorgroefde kop, Fries in hart en nieren, springt hij elke maandag in het stille seizoen op de fiets, op weg naar de koffieronde in zijn club. Het weer trotserend met zijn 80 jaar. Maar je geeft hem geen dag meer dan 65 en dat maakt me weleens lichtelijk jaloers. Heel zijn leven heeft hij op zijn boerderij in de polder doorgebracht, vandaar die door weer en wind, gebronsde kop. In het vliegseizoen komt echter de auto weer uit de garage, wordt de mand erin gezet en wordt de neus richting inkorflokaal gezet. Denk niet dat hij niet fanatiek is, dat is hij zeker want bij ons in de club woedt er een felle strijd tussen de leden van de eerste divisie. Dat zijn duiven op de boerderij de gehele dag open hok hebben, dat de roofvogels en ander rovers regelmatig slachtoffers maken, jammer maar het deert hem niet zo erg. In het verleden was het boerenleven behoorlijk hard, maar je had kippen en als ze geen eieren meer leggen, worden het soepkippen of een lekker boutje op je bord.

Sinds een aantal jaren heeft hij het boerenbedrijf vaarwel gezegd en leeft samen met zijn vrouw zijn leven dat goed gevuld is. Samen uit, lekker op vakantie naar een warm land, dat ging vroeger niet. Ook voor zijn duiven is er wat veranderd, hij loopt er regelmatig naar toe, koopt af een toe een bonnetje of krijgt als hij daarom vraagt van zijn medeleden een aantal jongen.

En dat hij, bij wie de duivensport altijd vrijheid blijheid was, het nu sinds een aantal jaren een ietsje serieuzer ging proberen, dat zorgde voor grote verrassingen. Hij vloog met een zekere regelmaat van voren en won zelf een grootbeeld HD televisie met zijn jonge duiven tot grote hilariteit van zijn clubgenoten, die hem dat zonder enige uitzondering gunde. Door zijn prestaties werden ook de andere leden in de eerste divisie beter, ze wilde het er niet bij laten zitten. Het gevolg door de jaren heen is dat er nu regelmatig een deelnemer uit de eerste divisie eindigt in de top van de eredivisie. Nu worden er op donderdag of vrijdagavond bij het inkorven, tijdens het kaartspelletje, waarbij ze allemaal fanatiek zijn, regelmatig weddenschappen afgesloten en daarbij een speciaal poeltje vervlogen waarvan het geld alleen is bijeen gebracht door de meespelende leden van de eerste divisie.

En de eredivisie leden lachen zo nu en dan als een boer met kiespijn. En onze boer met zijn gebronsde kop, ook al gaat hij op in de anonimiteit van de grote meerderheid van de beoefenaars van onze sport, hij lacht en geniet al vele jaren van de gezelligheid in de club en voorlopig gaat hij nog wel even door. wij als medeleden zijn elke week weer blij als hij het inkorflokaal binnen stapt.

Gerard Dekker - Assendelft

Bron: Duivenvaria.nl